Aloha!

Het schrijven blijft een beetje achter. Niet omdat we zo extreem druk zijn. Wel omdat het dagelijkse leven hier relaxed is. We veel in het zwembad of in de zee te vinden zijn of een uitje maken naar een bezienswaardigheid. Amerika is fijn. We zijn vrij snel weer gewend. Wel gek om weer rechts op de weg te houden ;-) En niet alleen op de weg, ook gangpaden en oversteken is weer even wennen. Amerika blijft het land van verschillen. Het blijft vreemd om mensen in tenten aan de kant van de weg te zien wonen, armoede is hier zichtbaar en dat raakt me. Misschien wel vooral omdat het zo zwart wit is. Ik zie mensen in de duurste auto’s pronken, ladingen eten wordt weggegooid en een straat verderop wonen mensen in een tent en snuffelen ze door de prullenbak.

Een klein beetje ‘missen’ van NL is wel toegeslagen. Een lekkere boterham met Hollandse kaas, even bijkletsen met Roy & Nicky, patat met frikandellen of nasi ramas van de toko komen vaak in de gesprekken naar voren. We zijn inmiddels vier maanden onderweg. Onwijs veel gezien, beleefd en veel mooie momenten samen. Soms vergeten we bijna hoe waardevol deze tijd samen is. Al druk met plannen van het nieuwe huis, zoeken naar een nieuwe klus of stiekem gewoon even thuis willen zijn. En dan geniet ik zo van Phileine die heerlijk zit te scheppen op een wit strand, kijken we uit op een groen/blauwe oceaan en zitten we ‘savonds met zijn drieën in een hangmat te kletsen tot de zon ondergaat. Heerlijk om het meisje op haar blote voeten te zien dansen op het gras, zingend te zien spelen of te genieten van haar creativiteit, overtuigingskracht en zorgzame spel. We zitten inmiddels op Big Island en vliegen 8 juli door naar Oakland, Californie.

Melbourne naar Honolulu

Hawaii is de laatste ‘lange’ vlucht. Met zijn 11,5 uur dan ook best een eind. Phileine besluit van die tijd maar een uurtje haar ogen dicht te doen. Ze is niet moe zegt ze. Op zich wel jammer omdat we hadden gehoopt even te slapen zodat we bij aankomst fit genoeg waren om een dag door te gaan. Richting Honolulu vliegen is grappig omdat we op zaterdag 18.00 uur vliegen en diezelfde zaterdag om 08.30 uur aankomen in Amerika. We vliegen dus terug in de tijd.

Oahu

Als we het vliegtuig uitstappen worden we welkom geheten door een warm windje en een vrolijke mevrouw die Aloha roept. De rij bij de douane valt mee en na wat vragen over hoe we het voor elkaar krijgen zolang op stap te gaan, waar we geweest zijn en de opmerking dat P. maar een geluksvogel is mogen we door naar de bagageband. Bagage halen en op zoek naar een taxi. We krijgen een Aziatische meneer die geen of in ieder geval voor ons geen verstaanbaar Engels spreekt. Hij weet eigenlijk ook niet zo goed waar we naar toe moeten. Gelukkig hebben we zelf een navigatie. De goede man ziet Phileine en begint enthousiast, Chinees klinkende geluiden te produceren die Phileine laat besluiten in mij te kruipen en zich niet meer te bewegen. De rit vergelijkt Eloy met een Abercrombie & Fitch ervaring (winkels waar ze het licht dimmen, harde muziek aanzetten en parfumflessen leegspuiten). De bestuurder doet de ramen open, zet een kindercd op met volume 30 en probeert ondertussen ook nog een gesprek te voeren. Niet ideaal als je net een nacht hebt overgeslagen in een vliegtuig. Maar goed, hij brengt ons bij het juiste adres.

AirB&B Manoa

Het appartement is oke. Vrij basis, er woont een meisje van 2 jaar dus er is wat nieuw speelgoed aanwezig. Al weigert Phileine op de loopfiets te rijden. Na een tijdje wordt het duidelijk, de fiets is blauw, dat is voor jongens! We vermaken ons de 16 dagen met uitjes naar de lokale playground. Maken een korte maar flinke trekking naar de Manoa Falls. Phileine haar eerste echte trekking ;-) Leuk detail is dat LOST hier deels is opgenomen.

We wandelen een flink stuk omhoog naar de vuurtoren waar we prachtig uitzicht hebben over de oceaan. Maar vooral zijn we te vinden aan en in de zee. We bezoeken diverse strandjes maar de mooiste is toch wel Kailua beach. Een prachtig wit strand met uitzicht over de blauwe oceaan. Wel jammer dat er soms een bord staat met ‘Sharks sighted’. Gelukkig is er een kleine lagoon waar we uren in dobberen, krabben en visjes vangen en bootje spelen. Om bij dit strand te komen rijden we naar de andere kant van het eiland. De weg is aangelegd door de berg, eigenlijk regent het daar elke dag. De eerste keer was dit vrij zorgelijk, maar als snel werd het duidelijk dat dit een lokale bui is, aan zee is het meestal blauw. De natuur is prachtig. Het eiland is groen en er bloeien prachtige bloemen in verschillende kleuren. Ons huisje staat in de vallei. Ook hier slaat aan het eind van de dag vaak een wolk tegen de berg aan met als resultaat een prachtige regenboog. Phileine vond het een feest om ‘smiddags te kijken naar het kleurenspektakel.

Door de zon zijn Phileine en ik inmiddels aardig bijgekleurd. Met als resultaat dat ik aangesproken word als ‘local’. Best grappig. Jammer dat ik van het Hawaiiaans weinig versta ;-) Phileine vindt de aandacht die ze regelmatig krijgt van over enthousiaste Amerikanen maar niets. Ze verstopt zich het liefst of kijkt boos. We hebben haar maar uitgelegd dat ze niet hoeft te praten maar dat als iemand naar haar zwaait ze best terug mag zwaaien. Dit doet ze inmiddels braaf. Het arme schaap is soms meerdere keren per dag het gespreksonderwerp van vaak wat oudere dames die dan met veel oh’s en ahhhhh’s en cutieeeeeeeee’s over haar praten, lachen en zwaaien. Of gewoon mensen die in het voorbijgaan even cute roepen en doorlopen. Het blijft apart.

De laatste dagen op Oahu brengen we door in Honolulu. Lekker tussen de Japanse toeristen en souvenirwinkels. Grappig om dit ook nog te zien, zo lijkt het eiland heel anders dan vanuit ons Airbnb huisje waar we in een gewone straat leefde.

Kauai

Een kort vluchtje, veertig minuten en we staan op Kauai. Autohalen, WalMart zoeken voor koffie, melk, water, fruit en groente en op naar het nieuwe huisje. Een prima hotelkamer op een resort aan zee. Een blauw zwembad. Hangmatten, schildpadden in zee en krabjes. Het eiland is een stukje kleiner dan Oahu, ook weer mooi groen maar met minder mooie stranden die voor Phileine toegankelijk zijn. Phileine die inmiddels haar angst voor de zee redelijk kwijt is vindt ‘wolken’ (de golven) nog wel spannend. Alleen als het echt rustig is durft ze het aan om te zwemmen. We vermaken ons deze week veel in het zwembad en Phileine bewondert de heldere hemel vol sterren als het donker is. Leuk om te zien hoe ze alles opmerkt. Ze ziet en herkent dingen die ze eerder heeft gezien. Ze zoekt overal de maan of de zon en telt en benoemt dingen inmiddels in het NL en Engels. Best komisch om haar zinnen met engelse en NL woorden te horen zeggen. Vriendjes maken vindt ze nog best spannend. Ze benoemt dit dan ook; ‘maar ze praten allemaal engels’ dit is iets wat wij niet hadden verwacht. Vorige keren was taal nog geen issue, nu weerhoudt het haar om samen te spelen. Ook wel sneu want ze wil wel graag met andere kindjes spelen. Ze praat veel over Anne, Ruben, Dirk en Nederland. Haar speelgoed bij tante Jorinke en zegt dat ze NL mist. Eigenlijk weet ik niet wat ze begrijpt aan ‘missen’ maar het voelt soms wel wat sneu. Aan de andere kant, zie ik haar genieten van alle aandacht, de zon, het zwemmen, ontdekken van dingen zoals wat is een vulkaan en waar komt die rook dan vandaan etc. Ze vraagt veel waarom of wat is dat en het is leuk om dingen die je uitlegt ‘later’ terug te horen. Sowieso is ze volop in ontwikkeling. Ze weet haarfijn te beargumenteren waarom meestal wij bepaalde dingen echt moeten doen of waarom iets echt wel kan. Een waterval aan onderbouwingen volgt en mevrouw staat dan voor je met haar hoofd schuin en handen open. Zeg dan maar eens nee ;-)

Op Kauai maken we een lange trip naar Waimea Canyon. De reis er naar toe is niet zo best. Veel bochtjes omhoog wat onze buiken niet zo prettig vinden. Phileine heeft het er nu nog over dat ze daar pijn in haar buik had. Maar goed, eerlijk is eerlijk het uitzicht was meer dan prachtig. Ook onverwacht mooi aangezien alles er naar toe wat vlak en grauwig was.

Fruit en groente is op alle eilanden niet goedkoop. Je betaalt hier voor 2 bananen zo 1,50 of een krop ijsbergsla 5,-. We puzzelen een beetje en worden steeds handiger in maaltijden combineren of voordelige combinaties maken.

Maui

Dan door naar Maui. Het wordt aardige routine. Auto halen (wij hebben zodra we in Amerika waren een autostoel voor Phileine gekocht bij de WalMart, heel handig voor in het vliegtuig maar vooral makkelijk bij het halen van de auto, stoel erin en gaan), WalMart en op naar het huisje. Ook dit keer weer aan zee. Uitzicht op palmbomen is nu natuurlijk een vereiste. Maui voelt wat meer eiland. De zee is prachtig, met golven om uren naar te kijken. Deze week zijn we niet echt op pad geweest. Het huisje is fijn, er is airco en we vermaken ons prima in het zwembad.

Big Island

Als we na een 30 minuten vlucht de auto gehaald hebben rijden we vanuit Hilo richting Kona. Dit is nog een flinke twee uur rijden, maar met een prachtig uitzicht. Bovenop de berg is het uitzicht vulkanische steen. Zwarte stenen met zo nu en dan een pluim van een grassoort. Heel bijzonder.

Het hotel is een verrassing. Geboekt bij Hotwire (geen aanrader omdat er bij dit soort dingen nog een flinke toeslag bijkomt). We hadden gerekend op een kamer maar het blijkt een heel appartement te zijn. Compleet met keuken en bad. Extra leuk omdat we hier ook Phileine haar verjaardag vieren en we er twaalf dagen zijn. We verkennen het zwembad, de lokale winkels en kopen stiekem cadeautjes en versiering. Want eindelijk is het dan zover. Phileine is jarig. Jarig is ze deze dag echt. Maar ze mist wel bezoek. Een beetje sneu vraagt ze of er wel mensen komen op haar feestje in Nederland. Gelukkig maken alle Skype gesprekken een hoop goed.

De dagen vliegen voorbij. En we verheugen ons op de roadtrip op het vaste land. Maar tegelijkertijd is het ook gek want dat betekent dat we straks ook weer naar huis gaan. Dat we moeten gaan nadenken waar en hoe we een tijdelijke woning zoeken, op zoek naar inkomsten en gewoon een eind aan het samen zijn in de zon. Gek is dat. Een beetje dubbel want we willen graag weer naar huis maar eigenlijk ook niet.

Op Big Island bezoeken we de vulkaan. Helaas geen stromende lava gezien maar wel de stoom. Phileine vond het vooral grappig om door de struiken te rennen of te kijken naar alle toeristen met selfiesticks. Wat dan ook wel weer een hilarisch iets is. De gekste standen worden gebruikt om een foto te maken. Ook bezoeken we black sand beach. Een strand met zwart strand. bijzonder om de groene oase te zien, zwart strand en een blauwe zee. In de volle zon bezoeken we Pu’uhonua o Honaunau National Park. Er staan houten heilige beelden die volgens Phileine monsters zijn. Sexy monsters wel te verstaan want ze hebben geen kleren aan. Vanaf de kant zien we gele visjes zwemmen en zeeschildpadden. Soms moeten we echte even tegen elkaar zeggen hoe gaaf dat is, want je raakt er stiekem toch wel aan gewend.

Behalve Phileine haar verjaardag was het ook de 4th of July. Al weken hangen de winkels vol blauw,wit en rode kleding en versieringen. Sinds kort ligt hier ook vuurwerk bij. Niets geen bunkers of wat dan ook gewoon in het schap. Of nog leuker buiten in een container. Zo vind je hier behalve vuurwerk ook gewoon speelgoed wapens in de schappen, bizar. Op 4 & 5 juli gaan we gekleed in rood, wit en blauw naar een fair. Eigenlijk een soort kermis of Koningsdag met spelletjes, rommel, springkussen, popcorn & cottoncandy. Een echte Amerikaanse ervaring rijker.

Meer foto’s kijken? Instagram of Facebook



Mijn locatie .

Singapore, ziek meisje, zon en vliegen

Dinsdag drie maart, worden we eindelijk eens zelf wakker en niet van een gillend meisje, ik kijk voor de zekerheid even of ze oke is ;-). Ze heeft de hele nacht doorgeslapen en dat was een zeldzaamheid de afgelopen twee weken. Phileine gilde de nachten non-stop dat ze pijn in haar buik had. En gillen bedoel ik als een speenvarkentje krijsen. Na een bezoek aan de dokterspost en de huisarts was er zichtbaar (gelukkig) niets te zien. Het zal wel de nasleep zijn van de waterpokken die ze gehad had, een buikkrampje of misschien de spanning voor vertrek? Maar tja, we maakte ons toch enigszins zorgen om de kampeerweken die wij in het vooruitzicht hebben in Australië. Het is toch wat beschamend om de gehele camping hun nachtrust te onthouden.

Om alles zo rustig mogelijk te laten verlopen slapen we de nacht voor vertrek op Schiphol. Zo hoeven we morgen niet te haasten en rollen we uit ons bed zo het vliegtuig in (aanrader!). Samen hebben we haar speelgoedkoffertje ingepakt en uitgelegd dat al het andere speelgoed bij Jorinke op zolder staat dus nog gewoon van haar is. Phileine wordt door Patrick opgehaald om bij best friend Anne te spelen terwijl wij de laatste dingen in huis opruimen en schoonmaken. Patrick rijdt ons smiddags naar CitizenM waar we uitkijken op het platform met vliegtuigen. Phileine vindt het prachtig, de vliegtuigen, bussen, het onwijs grote bed waar we met zijn allen in slapen en het feit dat we nu dan echt gaan. ‘Straliaaaaa’ zingt ze al dansend op het bed. Voor het gemak leggen we maar niet uit dat onze eerste stop Singapore is, Australie staat voor zon en zwembad dus Singapore is bij deze ook Stralia. Ze wil graag weten of we ook gaan zwemmen, of Anne ook in de zee durft (Anne komt op vakantie naar Australie waar de meisjes elkaar dus zullen zien), of we wel speelgoed mee hebben genomen en of baby Achilles ook al kan zwemmen. We eten die avond nog een laatste keer met Roy, Nicky, Ruben en Luke op Schiphol. Gek hoor zes maanden zonder de liefste vrienden.

De dag van vertrek wordt Phileine maar niet wakker. Normaal hoef ik maar mijn dekbed te lichten en mevrouw hoort het maar nu kunnen we ons aankleden, koffers sluiten en moeten we haar wakker maken omdat we toch echt om 10.30 uur in het vliegtuig moeten zitten. De reden wordt helaas al snel duidelijk. Tijdens het uitchecken spuugt ze.

Het meisje is ziek, flink ziek. De twaalf uur durende vlucht bestaat uit, spugen, slapen en op mama of papa hangen. Onze kleine trooper deed het geweldig ondanks dat ze zich vast beroerd moest voelen. Het is zo naar om haar zo te zien en zo weinig voor haar te kunnen doen. Ja, de gedachten ‘niet vliegen’? is voorbij gekomen maar de hoop misschien gaat het nu over was er ook. Helaas ging het niet over, niet tijdens de vlucht en de week daarop volgend ook niet.

Ziek

Phileine weigerde te eten en te drinken. Ze kreeg 39.8 koorts en een dag later een onder temp. van 34.6. Ze kreeg vreemde rode vlekken, kon niet poepen en klaagde (gilde) over pijn. Ondanks dat probeerde ze toch te genieten, ze vroeg bij elke opleving of we nog naar buiten gingen en was vol verbazing dat het zo lekker warm was (mama hoef ik geen jas aan?). Uiteindelijk zijn we toch met haar naar de eerste hulp gegaan. Daar kreeg ze een pepkuur en mocht ze na een avond weer mee naar huis. Het hele ziekenhuis heeft geweten dat we er waren want Phileine gooide alles in de strijd om maar NIETS in haar mond te willen ;-) Zorg is in Singapore goed geregeld. Je betaalt voor een eerste consult in het kinderziekenhuis 130 dollar. Dit is de helft van de daadwerkelijke prijs omdat de overheid de rest betaalt. Ook de apothekersvoorraad die wij mee kregen werd gesubsidieerd, wat voor ons betekende dat we 6 dollar kwijt waren.

Na nog twee dagen vanuit onze hotelkamer de buren bewonderd te hebben die in hun ondergoed de was ophangen, slapen op de bank of gaan hardlopen werd ze plots rond 00.00 uur wakker en riep dat het over was. Ze wilde wat eten en er galmde eindelijk weer wat oude vertrouwde geluiden door de kamer. De volgende ochtend worden we gewekt door een blij meisje wat roept; het is licht mama, papaaaaaaa wakker worden…..

Power to the Philly

en dan weet je plots weer wat je zo gemist hebt. PhillyPower. Mevrouw is niet meer doodziek (waar we natuurlijk heeeeel blij om zijn) maar ze is ook nog niet helemaal fit. De combinatie van deze twee zorgen voor een dictator en haar twee slaven die (naar haar oordeel) nog wat aansporing verdienen. Laten we het erop houden dat we elkaar zo nu en dan even aankijken en tot tien tellen ;-). Maar wat is het heerlijk om weer een dansend en zingend meisje te zien. Met zijn allen savonds koffie te drinken aan het water en Phil te zien genieten tussen de anderen kindjes. Ze maakt makkelijk contact met de vaak engelstalige kindjes en ik hoor haar hele verhalen vertellen aan de andere moeders.

Phileine heeft ook in dit land weer veel aanspraak en bekijks. De afgelopen dagen vond ze daar weinig aan maar vandaag kon ze weer genieten van de aandacht. Er wordt gevraagd (en ongevraagd, echt bizar mensen die zomaar foto’s van haar maken) of mensen een foto van haar mogen maken of dat ze met haar op de foto mogen. P vindt het allemaal wel grappig en krijgt ondertussen sterallures; ‘mama die mevrouw vindt mij mooi he?’ uh ja liefje…

We zijn al aardig ingeburgerd. Wachten op het stoplicht doe je in de schaduw. Eerst naar rechts kijken ;-) voor je oversteekt. Maar we blijven Nederlanders dus wordt er in recycle bekers met een Hollands koffiefilter koffie gezet en eten we bruine boterhammen met kaas.

Helaas is het even later toch mis. Phileine begint weer te klagen over pijn en we besluiten toch nog een keer naar het ziekenhuis te gaan. Daar wordt ze onderzocht en wordt er besloten een x-ray te maken. Hier is op te zien dat haar darmen vol zitten met ontlasting. Hier heeft ze waarschijnlijk al een tijd last van. Ze wordt opgenomen. De artsen en verpleegsters zijn lief maar hebben wel een andere manier van behandelen. Zo wordt er zonder pardon Phileine’s neus dichtgeknepen als er medicijnen worden ingenomen en ook het eten is net anders (rijstpap). We mogen uiteindelijk beiden blijven slapen en na een nachtje en een dagje observatie mogen we toch naar huis. Heel fijn want die avond zouden we doorvliegen naar Adelaide (Australie). Deze vlucht ging slapend ;-) Phileine knapt nu langzaam helemaal op. Ze heeft nog wel last maar speelt heerlijk op het strand, zingt en straalt. Het is dan ook lekker relaxed bij Hilde & Achilles.

——————————————————————————————————————Vlucht

Ondanks het zieke meisje een goede vlucht met Singapore Airlines gehad. Ruime stoelen/plaatsen. Genoeg eten en drinken en een buggy onbeschadigd bij aankomst. Kindermaaltijd was leuk ingepakt in een trommeltje. Wel veel snoepgoed ;-)

Hotel

Waar je de eerste dag de deur opengooit en denkt. Oke. We hebben toch 4* geboekt? Is het inmiddels ons (t)huis. Extra omdat we de afgelopen dagen hier ook bijna 24/7 waren maar ook omdat wij wel genieten van het samen zijn. Het heeft wel wat koffie en een broodje met kaas op bed ;-) (ons vakantievoedsel) en lekker wat tv-kijken naja, een op de laptop, een op de ipad en nr.3 op de iphone. Riverview hotel is verder prima, we kwamen rond 07.00 uur aan, incheck was pas om 15.00 uur maar de kamer werd zo snel mogelijk schoongemaakt en om 08.30 uur lagen wij gewassen en al in bed. Er is gratis wifi en een zwembad. De kamer is niet ruim en het gehele hotel is wat vergane glorie maar het ligt heerlijk centraal. Je loopt via een prachtig pad zo naar verschillende restaurantjes en de supermarkt. Voor de deur stoppen taxi’s die je voor een klein bedrag overal droppen en de MRT Metro is ook in de buurt. Kortom prima.

Singapore & kids

Eigenlijk overal in Singapore zijn prachtige verschoonruimtes met plekken om borstvoeding te geven. Er is vaak een kinderwc (mini pot of verkleiner). De meeste winkelcentra hebben een speeltuin met als het meezit een spettertuin. Wij zijn in de speeltuin met spettertuin (een verdieping er boven is zelfs nog een echte mini water plas) van VivoCity geweest. Je kunt daar ook lekker eten in de foodcourt! Ook de speeltuin bij Marina by the bay is een topper. Behalve een waterspeelplek is er ook van alles te ontdekken.

IMG_4829

Jaar zee!

Naar zee!

IMG_4798

Phileine op het vliegveld van singapore

Phileine op het vliegveld van singapore

IMG_4726

Having fun in the sun!

Inmiddels zijn we allemaal gewend aan het nieuwe ritme. Phileine is weer helemaal opgeknapt en heeft besloten van hongerstaking over te stappen op het eten van bij voorkeur alleen patat. Patat zelf is lekker maar met ketchup vindt ze het echt ge-wel-dig!  Sowieso eten in een restaurant of omgeving waar mensen komen vindt ze heerlijk. Even zwaaien, kletsen of lief lachen, iedereen heeft wel even aandacht voor het meisje.

Trotse ouders

Natuurlijk vinden wij Phileine het mooiste, slimste en leukste meisje. Maar om het dagelijks tig keer te horen blijft leuk. In de supermarkt, als mensen langslopen of als we ergens wat eten. Telkens staan er mensen even stil om Phileine te vertellen hoe amazing ze is! Teksten als ‘You are so pretty’, ‘God bless you little beauty’, ‘Amazing eyes’, ‘You’re al little angel’ of ‘You’re gorgeous’ worden naar Phileine geuit die inmiddels doorheeft dat dit iets ‘liefs’ is. Haar reactie is dan ook een allerliefste lach met scheef hoofdje. En als we verder gaan zwaait ze als een prinses en zegt ‘dag’! Ik denk dat ze over vier weken Miss America is. Maar ondertussen zijn wij natuurlijk beretrots op onze kleine knapperd.

Gekke Amerikanen, of is het gekke Europeanen?

Wij zijn denk ik geen Amerika-newbees meer. Maar verbazen ons toch nog steeds. Zo probeerde we lopend naar de chinees te gaan. Soort van wok-to-go en voor weinig haal je er nasi-rijst-bami met vers gewokte groente. Prima maaltijd dus aangezien groente hier nog steeds meer kost dan een Big Mac. ChinaPark ligt op loopafstand dus bedachten we even lopend eten te halen. Maar wat blijkt, halverwege stopt de stoep en moet je als voetganger verder over de weg. Om vervolgens bij de stoplichten te komen van Highway27. Dat klinkt heel spannend maar denk aan twee keer een vierbaans weg. Als het stoplicht eindelijk doorheeft dat we op de knop hebben gedrukt lopen we naar de overkant. De rij wachtende bestuurders voor het rode licht kijkt vol verbazing naar wat er voor bij komt. Je ziet ze denken: ‘wandelen? MET baby? Wat sneu!’. Aan de overkant gekomen blijkt er ook daar geen stoep te zijn, dus wandelen we verder door het gras. Volgende keer toch maar gewoon met de auto. De volgende dag doen we boodschappen en sluiten aan in de rij met het bordje ‘speedy checkout’. Er staat netjes onder: 20 artikelen of minder. Wij tellen braaf de inhoud van onze kar, 14 artikelen, mooi dit kan. Maar wat blijkt, een beetje Amerikaan sluit aan in de rij, ongeacht het aantal artikelen in de kar. Er wordt dan gewoon per 20 artikelen afgerekend.

Glijbaan, zwemmen en shoppen

De rest van de week zijn we te vinden @Lake Eva playground waar Phileine zonder angst van de hoogste glijbanen glijdt. Zwemmen we dagelijks in het zwembad bij het huis. Was Phileine eerst nog een beetje onder de indruk van het water, nu springt ze er zo in. Of je vindt ons in een van de tig shoppingmalls. Winkelen vindt Phileine inmiddels leuk zolang ze zelf mag lopen en ontdekken. Gister bezochten we Marketplace in downtown Disney. Hier staat de grootste Disneywinkel van de wereld en Once Upon a Toy. Phileine keek haar ogen uit. Er rijden dan ook treintjes over het plafond, Dombo vliegt plots langs, Buzz lightyear in lego en overal speelgoed waar je mee mag spelen. Wij zijn betoverd door de magie van Disney.

Op avontuur!

Ook hier vermaken we ons prima in en om het huis. Phileine speelt eindeloos met wat plasticbekers, Eloy leest een boek en ik zit in de zon, het is net vakantie. Onze kleine dame wil dagelijks toch even naar buiten. Ze pakt dan haar schoenen en begeeft zich richting voordeur. Dus gaan we ergens komende week op mini-roadtrip richting de Florida Keys. Planning is om eerst ergens rond Naples te overnachten, de volgende dag naar Bahia Honda en dan door naar Key west. Wij zijn benieuwd of de kleine avonturier dit ook een geslaagd idee vindt. Wordt vervolgd.

Zaterdag hebben we in de zon naar de intocht van Sinterklaas op de laptop gekeken en natuurlijk via de app nog regelmatig contact met Nederland. We zijn jullie niet vergeten hoor!IMG_6669 IMG_6685 IMG_6700 IMG_6703

Mijn locatie .

Op reis met een dreumes

D-day!

Phileine’s dag begon vol enthousiasme toen bleek dat ze na haar ochtendfles niet terug naar bed moest maar twee ouders had die ‘gehaast’ door het huis gingen om alle ‘laatste’ dingen nog even te tjekken. Vol verbazing bekeek ze het tafereel om vervolgens op de koffer te ploffen, schapen erbij en het gebeuren te aanschouwen.

Wij hadden inmiddels netjes ons laatste lijstje afgewerkt. Dit jaar hebben we ook de koelkast geleegd en de volle vuilniszak uit de prullenbak verwijderd, wel zo fris. We namen nog net een slok koffie toen de taxi voorreed. Nou daar gaan we dan op vakantie. Phileine heeft de afgelopen weken niet anders gehoord dan ‘We gaan op vakantie’ inmiddels begrijpt ze dat het blijkbaar iets leuks moet zijn want papa en mama lachen er vrolijk bij. Ze heeft goed gekeken of al haar waardevolle bezittingen wel mee gingen (lees: 2 schapen, 1 beer, 1 roze popje en een lading boekjes) en verder vindt ze het avontuur wel best. In de taxi geniet ze van alle lichtjes en net als ze besluit dat het nu wel mooi geweest is arriveren we op Schiphol.

Schiphol

Hier blijkt dat we niet de enige zijn die vandaag vliegen dus Phileine heeft afleiding genoeg. Zwaaien naar de mensen, lekker even voor iemand gaan staan en die persoon van top tot teen (en weer terug) bekijken, alle roltrappen op met papa en de Swarovsikiwinkel in. Hier stonden haar ogen op steeltjes en kwam er een oer ‘oh’ uit haar mond.

Vliegen met kind is al een uitdaging op zich, alle douanecontroles vind ik misschien nog wel erger. Kind uit de wagen, wagen opklappen om door de scanner te gaan, laptop uit hoes, riem af, schoenen uit, speen en schaap uit mond en handen van kind om ook door de scanner te gaan en dat dan twee keer achter elkaar. Maar goed, de korte vlucht richting Dublin ging goed. Phileine had een eigen stoel en dat beviel haar wel, prinsesheerlijk zat ze op haar troon. Alleen zo’n gordel om, dat is zeg maar niet haar ding. Na wat protest besluit ze natuurlijk net voor we landen in slaap te vallen om na een half uurtje verdrietig wakker te worden omdat we uit het vliegtuig stappen.

In Dublin eerst door de Amerikaanse douane. Pluspunt voor als we in Orlando landen. Nu haast geen rijen en straks gewoon doorlopen. Zo hebben we dus een binnenlandse vlucht Dublin-Orlando, logisch toch? De douanebeambte vroeg na in de paspoorten te kijken of we elk jaar op dezelfde datum richting Florida vliegen. “uh, ja!” luxe was haar conclusie, nou inderdaad. We eten nog even een broodje, Phileine rent rondjes over het vliegveld. Om dan te boarden voor de kinderrijke vlucht richting Orlando.

High in the sky

Vliegen met een dreumes is vermaken, vermaken en nog heel veel meer vermaken. En dan stiekem heeel hard hopen dat ze besluit toch even te slapen. Dat deed ze tweemaal 30 minuten. Het nadeel van veel kleine kinderen is dat er altijd wel eentje huilt, het voordeel is dat er ook veel vriendjes zijn. Zo zaten er op een gegeven moment vier spelende kindjes voor onze voeten gepropt (lang leve de bulkheadseats). Taal is geen probleem! Leuk om te zien dat kinderen gewoon samen spelen, het maakt helemaal niet uit welke taal ze spreken, spelen is universeel.

Tijdens de rest van de vlucht doet Phileine het goed. Wat kleine boze uitspattingen, heeeeel veel rondjes door het vliegtuig en ik denk een pak soepstengels verder valt ze in een diepe slaap als de piloot aangeeft dat we gaan landen op MCO. Snel de koffers en auto halen en richting huis. Nog even een stop @Wal Mart voor de eerste boodschappen en door naar het huis. Daar blijkt de code van de deur niet meer te kloppen en zijn we allemaal gewoon ‘moe’. Gelukkig werkt de Wi-Fi nog wel en kunnen we via Skype bellen met de juiste mensen. Phileine is sinds we in Amerika zijn niet meer wakker geweest, doet nu haar ogen even open, ik zeg; ‘we zijn er meis’, er verschijnt een glimlach en ze draait zich tegen mij aan om verder te slapen. Haar bedje opgemaakt met lakens van thuis, zelf nog even een broodje gegeten en slapen maar.

Jetlag

Om vervolgens om 01.00 uur een klaar wakker kind te hebben. Uit haar bedje komt ‘klaar’, ‘klaaaaar’, ‘mama: klaaaaaaaaaaaaaaar’ en onze pogingen om haar nog even verder te laten slapen werken niet. Ach ja. We zijn op vakantie, dus een vroege ochtend ook goed. Thuis hebben we gaan tv-aansluiting dus kijkt Phileine alleen prinses en paard (Rapunzel) op dvd. Hier zijn er genoeg zenders met wanstaltige kinderprogramma’s. Sprout tv is de hit van deze vakantie. Phileine danst, zwaait en doet alles na wat de kindjes op tv doen. Ondertussen ergeren wij ons aan het scherpe ‘hoge’ stemmetje dat uit de tv komt, drinken we een bak sterke koffie en genieten we van het met zijn 3-en op avontuur zijn. De komende week beginnen onze ochtenden ergens tussen 03.00 uur en 05.00 uur. Vanochtend (vrijdag) was het 06.30 uur, dat ik ooit zou schrijven hoe fijn het is om om half zeven op te staan..

De eerste week

Florida is voor ons ‘thuis’ komen. Het voelt vertrouwd, we weten wat waar te vinden is, het zonnetje schijnt, het is vakantie. Helaas is Phileine de eerste week ziek. Het arme meisje is snotverkouden, hoest als een zeeleeuw en heeft 39+ koorts. Later in de week meldt zich ook nog flinke diarree. Ondanks dit, het slechte slapen, niet willen eten of drinken geniet ze wel. Het hele huis heeft ze inmiddels grondig verkend, de Wal-Mart is het uitje van de dag en zwemmen in het grote zwembad is een feest!

Het is grappig om te merken dat ‘onze’ vakanties zo anders zijn geworden. Sowieso het kwijtraken van de jetlag is minder makkelijk met een klein wezen dat besluit op te staan wanneer zij dat wil. Maar ook de indeling van de dagen. Stukken rijden zit er niet in (zolang je geen sirene wil vanaf de achterbank), een dagje ‘niets’ doen kan prima maar Phileine geeft duidelijk de voorkeur om toch echt wel even naar de winkel te lopen (lees: meisje staat met schoenen bij de voordeur jajajaja te zeggen) en als wij ergens heen gaan scannen we eerst de omgeving: is er een playground!

@theplayground

Een speeltuin aanleggen kunnen ze hier wel. Glijbanen, schommels, zandbak en graafmachineklimtoestellen, alles is er. De vloer is voorzien van zacht rubber dus vallen kan. Er is een plek waar fonteintjes met water de kids voorzien van uren speelplezier. Wij als ouders zitten er ‘sociaal’ bij om met elkaar te kletsen. Meest gestelde vraag is hoe oud onze ‘cutie’ is. Opvoeden is hier gericht op stimuleren, motiveren en vertellen hoe goed je kind iets doet… (als Phileine op een wip gaat zitten zou ik moeten roepen: ‘oh Phil you ‘re doing soooooooo great, how did you do that’) Nu vind ik dat wij haar best aanmoedigen en natuurlijk ook regelmatig vertellen hoe goed ze iets doet (want tsja ze is natuurlijk wel de beste, haha), maar om nou de hele dag zo gillend achter haar aan te rennen…. Dat is dan weer niet mijn ding. Ook het ‘zelf’ laten ontdekken dat iets niet kan gebeurt hier weinig. Phileine heeft soms de neiging om haar oren uit te zetten. Met als resultaat dat ze weleens ergens vanaf stuitert ondanks dat ik tig keer heb gewaarschuwd. Amerikaanse mama’s hebben inmiddels een redelijk hartverzakking van ons kind gekregen. Verder geniet Phileine van alle kindjes in de speeltuin. Vol enthousiasme rent ze op ze af en spelen de kindjes samen. Lief om te zien.

De uitstapjes waren dus playground en winkel. De winkel is natuurlijk een avontuur op zich. Een lading vaak oude Amerikanen die allemaal wel even aandacht geven aan het lief zwaaiende meisje en dan zijn er nog rijen vol met speelgoed. Als papa meegaat is er ook een grote kans dat er ‘iets’ van al dat mooie speelgoed mee naar huis mag. Zo rijdt mevrouw rond op een roze prinsessen loopauto en is ons gezin een speelgoed ‘fur real’ poes rijker. Beide natuurlijk voorzien van de nodige herrie. Ook wonderlijk hoe beide stukken speelgoed al een keer geruild zijn in de winkel omdat ze defect waren. Bad luck of is dit Amerikaanse kwaliteit?

De eerste week is omgevlogen. Gelukkig nog vijf te gaan!



Mijn locatie .