Aloha!

Het schrijven blijft een beetje achter. Niet omdat we zo extreem druk zijn. Wel omdat het dagelijkse leven hier relaxed is. We veel in het zwembad of in de zee te vinden zijn of een uitje maken naar een bezienswaardigheid. Amerika is fijn. We zijn vrij snel weer gewend. Wel gek om weer rechts op de weg te houden ;-) En niet alleen op de weg, ook gangpaden en oversteken is weer even wennen. Amerika blijft het land van verschillen. Het blijft vreemd om mensen in tenten aan de kant van de weg te zien wonen, armoede is hier zichtbaar en dat raakt me. Misschien wel vooral omdat het zo zwart wit is. Ik zie mensen in de duurste auto’s pronken, ladingen eten wordt weggegooid en een straat verderop wonen mensen in een tent en snuffelen ze door de prullenbak.

Een klein beetje ‘missen’ van NL is wel toegeslagen. Een lekkere boterham met Hollandse kaas, even bijkletsen met Roy & Nicky, patat met frikandellen of nasi ramas van de toko komen vaak in de gesprekken naar voren. We zijn inmiddels vier maanden onderweg. Onwijs veel gezien, beleefd en veel mooie momenten samen. Soms vergeten we bijna hoe waardevol deze tijd samen is. Al druk met plannen van het nieuwe huis, zoeken naar een nieuwe klus of stiekem gewoon even thuis willen zijn. En dan geniet ik zo van Phileine die heerlijk zit te scheppen op een wit strand, kijken we uit op een groen/blauwe oceaan en zitten we ‘savonds met zijn drieën in een hangmat te kletsen tot de zon ondergaat. Heerlijk om het meisje op haar blote voeten te zien dansen op het gras, zingend te zien spelen of te genieten van haar creativiteit, overtuigingskracht en zorgzame spel. We zitten inmiddels op Big Island en vliegen 8 juli door naar Oakland, Californie.

Melbourne naar Honolulu

Hawaii is de laatste ‘lange’ vlucht. Met zijn 11,5 uur dan ook best een eind. Phileine besluit van die tijd maar een uurtje haar ogen dicht te doen. Ze is niet moe zegt ze. Op zich wel jammer omdat we hadden gehoopt even te slapen zodat we bij aankomst fit genoeg waren om een dag door te gaan. Richting Honolulu vliegen is grappig omdat we op zaterdag 18.00 uur vliegen en diezelfde zaterdag om 08.30 uur aankomen in Amerika. We vliegen dus terug in de tijd.

Oahu

Als we het vliegtuig uitstappen worden we welkom geheten door een warm windje en een vrolijke mevrouw die Aloha roept. De rij bij de douane valt mee en na wat vragen over hoe we het voor elkaar krijgen zolang op stap te gaan, waar we geweest zijn en de opmerking dat P. maar een geluksvogel is mogen we door naar de bagageband. Bagage halen en op zoek naar een taxi. We krijgen een Aziatische meneer die geen of in ieder geval voor ons geen verstaanbaar Engels spreekt. Hij weet eigenlijk ook niet zo goed waar we naar toe moeten. Gelukkig hebben we zelf een navigatie. De goede man ziet Phileine en begint enthousiast, Chinees klinkende geluiden te produceren die Phileine laat besluiten in mij te kruipen en zich niet meer te bewegen. De rit vergelijkt Eloy met een Abercrombie & Fitch ervaring (winkels waar ze het licht dimmen, harde muziek aanzetten en parfumflessen leegspuiten). De bestuurder doet de ramen open, zet een kindercd op met volume 30 en probeert ondertussen ook nog een gesprek te voeren. Niet ideaal als je net een nacht hebt overgeslagen in een vliegtuig. Maar goed, hij brengt ons bij het juiste adres.

AirB&B Manoa

Het appartement is oke. Vrij basis, er woont een meisje van 2 jaar dus er is wat nieuw speelgoed aanwezig. Al weigert Phileine op de loopfiets te rijden. Na een tijdje wordt het duidelijk, de fiets is blauw, dat is voor jongens! We vermaken ons de 16 dagen met uitjes naar de lokale playground. Maken een korte maar flinke trekking naar de Manoa Falls. Phileine haar eerste echte trekking ;-) Leuk detail is dat LOST hier deels is opgenomen.

We wandelen een flink stuk omhoog naar de vuurtoren waar we prachtig uitzicht hebben over de oceaan. Maar vooral zijn we te vinden aan en in de zee. We bezoeken diverse strandjes maar de mooiste is toch wel Kailua beach. Een prachtig wit strand met uitzicht over de blauwe oceaan. Wel jammer dat er soms een bord staat met ‘Sharks sighted’. Gelukkig is er een kleine lagoon waar we uren in dobberen, krabben en visjes vangen en bootje spelen. Om bij dit strand te komen rijden we naar de andere kant van het eiland. De weg is aangelegd door de berg, eigenlijk regent het daar elke dag. De eerste keer was dit vrij zorgelijk, maar als snel werd het duidelijk dat dit een lokale bui is, aan zee is het meestal blauw. De natuur is prachtig. Het eiland is groen en er bloeien prachtige bloemen in verschillende kleuren. Ons huisje staat in de vallei. Ook hier slaat aan het eind van de dag vaak een wolk tegen de berg aan met als resultaat een prachtige regenboog. Phileine vond het een feest om ‘smiddags te kijken naar het kleurenspektakel.

Door de zon zijn Phileine en ik inmiddels aardig bijgekleurd. Met als resultaat dat ik aangesproken word als ‘local’. Best grappig. Jammer dat ik van het Hawaiiaans weinig versta ;-) Phileine vindt de aandacht die ze regelmatig krijgt van over enthousiaste Amerikanen maar niets. Ze verstopt zich het liefst of kijkt boos. We hebben haar maar uitgelegd dat ze niet hoeft te praten maar dat als iemand naar haar zwaait ze best terug mag zwaaien. Dit doet ze inmiddels braaf. Het arme schaap is soms meerdere keren per dag het gespreksonderwerp van vaak wat oudere dames die dan met veel oh’s en ahhhhh’s en cutieeeeeeeee’s over haar praten, lachen en zwaaien. Of gewoon mensen die in het voorbijgaan even cute roepen en doorlopen. Het blijft apart.

De laatste dagen op Oahu brengen we door in Honolulu. Lekker tussen de Japanse toeristen en souvenirwinkels. Grappig om dit ook nog te zien, zo lijkt het eiland heel anders dan vanuit ons Airbnb huisje waar we in een gewone straat leefde.

Kauai

Een kort vluchtje, veertig minuten en we staan op Kauai. Autohalen, WalMart zoeken voor koffie, melk, water, fruit en groente en op naar het nieuwe huisje. Een prima hotelkamer op een resort aan zee. Een blauw zwembad. Hangmatten, schildpadden in zee en krabjes. Het eiland is een stukje kleiner dan Oahu, ook weer mooi groen maar met minder mooie stranden die voor Phileine toegankelijk zijn. Phileine die inmiddels haar angst voor de zee redelijk kwijt is vindt ‘wolken’ (de golven) nog wel spannend. Alleen als het echt rustig is durft ze het aan om te zwemmen. We vermaken ons deze week veel in het zwembad en Phileine bewondert de heldere hemel vol sterren als het donker is. Leuk om te zien hoe ze alles opmerkt. Ze ziet en herkent dingen die ze eerder heeft gezien. Ze zoekt overal de maan of de zon en telt en benoemt dingen inmiddels in het NL en Engels. Best komisch om haar zinnen met engelse en NL woorden te horen zeggen. Vriendjes maken vindt ze nog best spannend. Ze benoemt dit dan ook; ‘maar ze praten allemaal engels’ dit is iets wat wij niet hadden verwacht. Vorige keren was taal nog geen issue, nu weerhoudt het haar om samen te spelen. Ook wel sneu want ze wil wel graag met andere kindjes spelen. Ze praat veel over Anne, Ruben, Dirk en Nederland. Haar speelgoed bij tante Jorinke en zegt dat ze NL mist. Eigenlijk weet ik niet wat ze begrijpt aan ‘missen’ maar het voelt soms wel wat sneu. Aan de andere kant, zie ik haar genieten van alle aandacht, de zon, het zwemmen, ontdekken van dingen zoals wat is een vulkaan en waar komt die rook dan vandaan etc. Ze vraagt veel waarom of wat is dat en het is leuk om dingen die je uitlegt ‘later’ terug te horen. Sowieso is ze volop in ontwikkeling. Ze weet haarfijn te beargumenteren waarom meestal wij bepaalde dingen echt moeten doen of waarom iets echt wel kan. Een waterval aan onderbouwingen volgt en mevrouw staat dan voor je met haar hoofd schuin en handen open. Zeg dan maar eens nee ;-)

Op Kauai maken we een lange trip naar Waimea Canyon. De reis er naar toe is niet zo best. Veel bochtjes omhoog wat onze buiken niet zo prettig vinden. Phileine heeft het er nu nog over dat ze daar pijn in haar buik had. Maar goed, eerlijk is eerlijk het uitzicht was meer dan prachtig. Ook onverwacht mooi aangezien alles er naar toe wat vlak en grauwig was.

Fruit en groente is op alle eilanden niet goedkoop. Je betaalt hier voor 2 bananen zo 1,50 of een krop ijsbergsla 5,-. We puzzelen een beetje en worden steeds handiger in maaltijden combineren of voordelige combinaties maken.

Maui

Dan door naar Maui. Het wordt aardige routine. Auto halen (wij hebben zodra we in Amerika waren een autostoel voor Phileine gekocht bij de WalMart, heel handig voor in het vliegtuig maar vooral makkelijk bij het halen van de auto, stoel erin en gaan), WalMart en op naar het huisje. Ook dit keer weer aan zee. Uitzicht op palmbomen is nu natuurlijk een vereiste. Maui voelt wat meer eiland. De zee is prachtig, met golven om uren naar te kijken. Deze week zijn we niet echt op pad geweest. Het huisje is fijn, er is airco en we vermaken ons prima in het zwembad.

Big Island

Als we na een 30 minuten vlucht de auto gehaald hebben rijden we vanuit Hilo richting Kona. Dit is nog een flinke twee uur rijden, maar met een prachtig uitzicht. Bovenop de berg is het uitzicht vulkanische steen. Zwarte stenen met zo nu en dan een pluim van een grassoort. Heel bijzonder.

Het hotel is een verrassing. Geboekt bij Hotwire (geen aanrader omdat er bij dit soort dingen nog een flinke toeslag bijkomt). We hadden gerekend op een kamer maar het blijkt een heel appartement te zijn. Compleet met keuken en bad. Extra leuk omdat we hier ook Phileine haar verjaardag vieren en we er twaalf dagen zijn. We verkennen het zwembad, de lokale winkels en kopen stiekem cadeautjes en versiering. Want eindelijk is het dan zover. Phileine is jarig. Jarig is ze deze dag echt. Maar ze mist wel bezoek. Een beetje sneu vraagt ze of er wel mensen komen op haar feestje in Nederland. Gelukkig maken alle Skype gesprekken een hoop goed.

De dagen vliegen voorbij. En we verheugen ons op de roadtrip op het vaste land. Maar tegelijkertijd is het ook gek want dat betekent dat we straks ook weer naar huis gaan. Dat we moeten gaan nadenken waar en hoe we een tijdelijke woning zoeken, op zoek naar inkomsten en gewoon een eind aan het samen zijn in de zon. Gek is dat. Een beetje dubbel want we willen graag weer naar huis maar eigenlijk ook niet.

Op Big Island bezoeken we de vulkaan. Helaas geen stromende lava gezien maar wel de stoom. Phileine vond het vooral grappig om door de struiken te rennen of te kijken naar alle toeristen met selfiesticks. Wat dan ook wel weer een hilarisch iets is. De gekste standen worden gebruikt om een foto te maken. Ook bezoeken we black sand beach. Een strand met zwart strand. bijzonder om de groene oase te zien, zwart strand en een blauwe zee. In de volle zon bezoeken we Pu’uhonua o Honaunau National Park. Er staan houten heilige beelden die volgens Phileine monsters zijn. Sexy monsters wel te verstaan want ze hebben geen kleren aan. Vanaf de kant zien we gele visjes zwemmen en zeeschildpadden. Soms moeten we echte even tegen elkaar zeggen hoe gaaf dat is, want je raakt er stiekem toch wel aan gewend.

Behalve Phileine haar verjaardag was het ook de 4th of July. Al weken hangen de winkels vol blauw,wit en rode kleding en versieringen. Sinds kort ligt hier ook vuurwerk bij. Niets geen bunkers of wat dan ook gewoon in het schap. Of nog leuker buiten in een container. Zo vind je hier behalve vuurwerk ook gewoon speelgoed wapens in de schappen, bizar. Op 4 & 5 juli gaan we gekleed in rood, wit en blauw naar een fair. Eigenlijk een soort kermis of Koningsdag met spelletjes, rommel, springkussen, popcorn & cottoncandy. Een echte Amerikaanse ervaring rijker.

Meer foto’s kijken? Instagram of Facebook



Mijn locatie .

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>